Dysplazja stawu biodrowego

Schorzenie to w dużym uproszczeniu polega na niedorozwoju panewki miednicy, głowy kości udowej oraz więzadła, które łączy je ze sobą. Niektórzy lekarze twierdzą, iż jest to choroba, która dotyczy tylko otaczających staw biodrowy tkanek miękkich. Niezależnie jednak od przyczyn efekt jest jeden: dochodzi do rozluźnienia w stawie oraz do zniekształcenia poszczególnych jego części (spłaszczenie panewki, zanik okrągłego kształtu głowy kości udowej). Doprowadza to do zwyrodnienia stawu biodrowego.

Dysplazja stawu biodrowego jest schorzeniem dziedzicznym, zależnym od genów i przekazywanym z pokolenia na pokolenie. Najczęściej dotyczy ona psów ras dużych i olbrzymich (min. rottweiler, dog niemiecki, owczarek niemiecki, golden retriever, amstaff, pit bull, mastino napoletano) a także spanieli, pekińczyków, mopsów oraz niektórych kotów.

Przyczyny


Przyczyną schorzenia jest odziedziczona skłonność do zbytniego rozluźnienia stawu biodrowego. W każdym przypadku jest chorobą genetyczną. Chorzy rodzice przekazują swoje cechy potomstwu. Czasem zdarza się, że schorzenie to występuje u szczeniąt, których rodzice byli zdrowi, jednak nosili w sobie geny powodujące dysplazję.

Istnieją również inne czynniki, które mają wpływ na rozwój dysplazji stawu biodrowego u psów:
–  żywienie – składniki pokarmowe wpływają znacząco na przyrost masy ciała szczenięcia, dlatego bardzo ważne jest, by w okresie wzrostu zwierzę pozostało szczupłe; im pies będzie cięższy w początkowym okresie swojego rozwoju, tym większe ryzyko wystąpienia u niego dysplazji. Kontrola wagi i żywienie powinno odbywać się pod kontrolą lekarza weterynarii.
– wysiłek fizyczny – nadmierny  trenning młodego psa sprzyja rozwojowi dysplazji, zwłaszcza u psów, które mają skłonności do tego schorzenia; należy pamiętać, że budowa kośćca dużych i olbrzymich ras kończy się między 18 a 24 miesiącem życia, dlatego nie wolno zbytnio forsować zwierzęcia, gdyż może to powodować liczne urazy i pogłębiać zmiany zwyrodnieniowe.



Oba te czynniki wpływają znacząco na szybkość rozwoju dysplazji.

Należy jednak dodać, że nieodpowiednie żywienie czy nadmierny trening nie są w stanie wywołać dysplazji u psa, który nie ma do niej genetycznych predyspozycji.


Objawy


Najczęściej objawy dysplazji są zauważane u psów w wieku 6-12miesięcy. W przypadku postaci lekkiej tego schorzenia oznaki mogą się pojawić dopiero w wieku 4-5 lat, natomiast przy postaci ostrej nawet w wieku 3-4 miesięcy.

Są to:


– kulawizna tylnych kończyn (jednej lub obu)
– ostrożne wstawanie, kładzenie się, siadanie
– sztywny chód
– problemy z wchodzeniem po schodach
– problemy ze wskakiwaniem(np. na kanapę lub do samochodu)
– problemy z poruszaniem się po odpoczynku
– sztywność kończyn
– zwiększenie się kulawizny po wysiłki
– niechęć do poruszania się i zabawy


Diagnozowanie


Dysplazję stawu biodrowego diagnozuje się na podstawie badania klinicznego i zdjęcia RTG. Profilaktyczne badanie powinno zostać przeprowadzone już w 3-4 miesiącu życia psa, zwłaszcza, gdy należy on do rasy, która posiada genetyczne predyspozycje dodziedziczenia tego schorzenia. Ponowne badanie powinno zostać przeprowadzone w wieku 7-8 m-cy życia zwierzęcia.


Leczenie


Leczenie dysplazji może być dwojakie: nieoperacyjne bądź operacyjne. To pierwsze stosuje się u psów, u których objawy choroby są mało widoczne. Polega ono na podawaniu środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych oraz hamowaniu procesów zwyrodnieniowych. Należy także utrzymywać odpowiednią wagę ciała psa (likwidować ewentualną nadwagę lub otyłość), kontrolować ilość ruchu oraz stosować leki chroniące chrząstkę stawową (tzw. chondroprotetyki).

Leczenie operacyjne stosuje się przy zaawansowanych zmianach w stawie. Obecnie w chirurgii weterynaryjnej do leczenia operacyjnego dysplazji stosuje się wiele różnych technik. O wyborze najlepszej i najskuteczniejszej  decyduje lekarz przeprowadzający zabieg, na podstawie wyników badań.

Istnieje możliwość spowolnienia postępu choroby poprzez profilaktyczne wykonanie zabiegów jeszcze u młodego psa wtrakcie wzrostu, który nawet jeszcze nie wykazuje objawów choroby. Pozwala to częściowo polepszyć stosunki anatomiczne panujące w stawie biodrowym oraz wokół niego.


Do tych zabiegów należą:


Pectinektomia – usunięcie mięśni, których przykurcz powoduje ciągłe „wypychanie główki kości udowej z panewki”. Zabieg można wykonać w każdym wieku. Najlepsze efekty kliniczne(wizualne) uzyskuje się do 8 m-ca życia. Jest to metoda, która często stosowana jest jako dodatkowa w połączeniu i innymi zabiegami operacyjnymi.


Zespolenie spojenia łonowego – polega na zniszczeniu chrząstki wzrostowej kości łonowej. Powoduje to przebudowę miednicy a wraz z tym zmianę ułożenia panewki miednicy względem głowy kości udowej. Zabieg należy wykonać między 12 a 24 tygodniem życia zwierzęcia. Jest on w porównaniu z innymi metodami operacyjnymi stosunkowo mało urazowy.



Inne zabiegi, które można wykonać wkażdym wieku:


Denerwacja torebki stawowej ( Neurektomia) - Zabieg polega na usunięciu włókien nerwowych torebki stawowej. Dzięki temu, pacjent nie odczuwa bólu. Operacja jest mało urazowa a efekty bardzo dobre.


Resekcja (dekapitacja) głowy i szyjki kości udowej - polega na amputacji głowy i szyjki kości udowej. Zabieg ma na celu zniesienie bólu w obrębie zwyrodniałego stawu i w następstwie wytworzenie więzozrostu, czyli stawu rzekomego. Jest to ostateczna metoda leczenia dysplazji stawu biodrowego. Metodę tą należy zastosować w przypadku rozwiniętych zmian zwyrodnieniowych oraz w chorobie Legg-Pertesa. Najlepsze wyniki uzyskuje się u psów o masie ciała do 25kg. Jednak przy dobrze przeprowadzonym zabiegu można ją wykonać także u psów znacznie cięższych.


Istnieje jeszcze szereg różnych metod leczenia operacyjnego tego schorzenia takich jak:


Artroplastyka stawu biodrowego (sztuczny staw), daroplastyka stawu biodrowego, potrójna osteotomia miednicy (TPO ) oraz osteotomia międzykrętarzowa szyjki kości udowej. Nie są to jednak zabiegi, które wykonuje gabinet „Aris”. Jednak z racji na ich przydatność terapeutyczną należy o nich wspomnieć.




Zapobieganie


Nie można zapobiec i zatrzymać zupełnie rozwoju schorzenia, gdyż jest ono uwarunkowane genetycznie. Z tego względu przed zakupem szczenięcia należy poprosić o hodowcę o wgląd do wyniku prześwietlenia rodziców w kierunku dysplazji. Szczenię powinno mieć rodziców i dziadków z idealnymi stawami (ocena A). Nie wszystkie rasy psów w Polsce muszą mieć robione takie wyniki, jednak każdy uczciwy i doświadczony hodowca sam powinien zlecić ich wykonanie.

Szczeniak, który odziedziczył dysplazję, powinien być odpowiednio karmiony, gdyż ma to wielki wpływ na szybkość rozwoju schorzenia i stopień jego zaawansowania. Takim szczeniętom należy podawać odpowiednią karmę, można również podawać preparaty mineralno-witaminowe, gdyż pomoże to w zwalczaniu objawów choroby, a także zahamuje jej postęp. Należy także odpowiednio regulować aktywność fizyczną i wysiłek psa, gdyż zmniejszy to obciążenie stawów biodrowych i ryzyko urazów.

Tworzenie stron internetowych - Kreator stron WW