Nawrotowe zwichnięcie rzepki

Zwichnięcie rzepki polega na jej przemieszczeniu poza odpowiednią krawędź bloczka kości udowej. Przemieszczenie to może nastąpić zarówno na stronę boczną jak i przyśrodkową.


Przyczyny 


Problem zwichnięcia dotyczy głównie psów ras małych i jest on w większości spowodowany nieprawidłowościami budowy w obrębietego stawu. Mówimy więc w tym przypadku o wrodzonym zwichnięciu rzepki. Do wad budowy zaliczamy:


- nieprawidłowe ustawienie guzowatości kości piszczelowej (do której przyczepia się więzadło proste rzepki) w stosunku do osi bloczka kości udowej. Najczęściej guzowatość ta skierowana jest bardziej przyśrodkowo.

- niedostateczne rozwinięcie grzebieni bloczka kości udowej – bloczek jest zbyt płytki aby utrzymać poruszającą się po nim rzepkę.

- kombinacje ww przyczyn.


Dlatego u tych psów do zwichnięcia dochodzi głównie na stronę przyśrodkową (90% przypadków).

U psów ras dużych i olbrzymich natomiast dochodzi do zwichnięć głównie na stronę boczną.

Zdarzają się także zwichnięcia spowodowane urazami. Jednak występują one niezmiernie rzadko. W mojej praktyce osobiście się z takim nie spotkałem.

Wyróżnia się IV typy zwichnięć w zależności od zaawansowania rozwoju choroby. Jednak dla właściciela najważniejsze są objawy zwichnięcia, których nasilenie nie zawsze idzie w parze z klasyfikacją ortopedyczną. Dociekliwych zapraszam na rozmowę lub odsyłam do literatury fachowej.


Objawy


Najczęściej pojawia się kulawizna, która po pewnym czasie może ustąpić. Może to wyglądać tak:

Pies wychodzi na spacer nagle zapiszczy, podniesie nogę i próbuje ją wyprostować. Jeśli uda mu się wstawić rzepkę w pozycję prawidłową ból ustaje i pies zachowuje się tak, jakby się nic nie stało. Właściciel myśli, że to tylko "chwilowa niedomoga" podopiecznego i nie próbuje dociec co się stało a jest to odpowiedni moment żeby udać się do lekarza i jeśli potwierdzi on schorzenie przeciwdziałać postępującej chorobie. Takie epizody mogą się powtarzać w różnych okresach a przerwy między nimi mogą mieć różną długość. Jednak w większości przypadków nawroty występują coraz częściej. Jeśli psu nie uda się samemu odprowadzić rzepki, kulawizna nie ustępuje.

Rzeczą ciekawą jest to, że niektóre psy pomimo znacznego zaawansowania choroby nie kuleją i nie występują u nich objawy bólu ze strony stawu kolanowego. Nie oznacza to, że choroba nie postępuje. Przeciwnie. Może się zdarzyć tak, że pies zacznie odczuwać ból dopiero przy znacznym zniszczeniu struktur anatomicznych zarówno bloczka kości udowej, jak i samej rzepki. Wtedy leczenie takiego stanu np. stopnia IV jest o wiele bardziej skomplikowane niż leczenie stopnia I czy II.

Problem zwichnięcia rzepki może także wtórnie doprowadzić do rozwoju dysplazji stawu biodrowego odpowiedniej kończyny lub do zerwania więzadła krzyżowego przedniego.


Rozpoznanie


Opiera się na badaniu ortopedycznym. Pomocne może być badanie RTG.


Leczenie


Wyłącznie operacyjne. Uważa się, że powinno leczyć się psy, u których zwichnięcie powoduje się zaburzenia ruchu. Jednak wg mnie jeśli problem jest natury genetycznej a pies może zacząć odczuwać ból na każdym etapie rozwoju tej postępującej choroby trzeba się zastanowić, czy poprawiamy układ biomechaniczny i doprowadzamy staw kolanowy do stanu normy, czy czekamy do pojawienie się bólu. Jednak w tym przypadku może zdarzyć się tak, że bloczek kości udowej lub rzepka są już znacznie zniszczone a cały staw rzepkowo-udowy otoczony bliznami utworzonymi z tkanek miękkich. Utrudnia to znacznie postępowanie terapeutyczne, wydłuża rekonwalescencję a czasem nie daje zadowalających rezultatów klinicznych. Leczenie stanów zaawansowanych a więc III – IV stopnia jest też znacznie droższe.


W postępowaniu operacyjnym stosuje się różne techniki. Można je podzielić na operacje na tkankach miękkich oraz twardych. Do postępowania w obrębie tkanek miękkich zalicza się:

- plastykę torebki stawu kolanowego

- plastykę więzadeł stawu kolanowego

- plastykę powięzi

- protezowanie troczków rzepki


Metody te mają na celu ustabilizowanie rzepki aby ślizgała sięona po bloczku bez tendencji do ześlizgiwania. Nie rozwiązują jednak problemu złego stosunku anatomicznego i raczej przeciwdziałają siłom powodującym ześlizgiwanie się rzepki niż je niwelują.


Do postępowania w obrębie tkanek twardych zalicza się:

- przemieszczenie guzowatości kości piszczelowej

- pogłębienie bloczka kości udowej


Ogólnie rzecz ujmując. Zabiegi na tkankach miękkich są mniej urazowe, psy szybciej zaczynają używać chorą nogę jednak nie likwidują problemu tylko jemu przeciwdziałają. Natomiast postępowanie w obrębie tkanek twardych niweluje przyczynę powstania zwichnięcia. Jednak jest bardziej urazowe, zwierzę wymaga dłuższego okresu rekonwalescencji, częściej może dochodzić do powikłań.

Właściwą terapię, która zależy od stopnia oraz przyczyn zwichnięcia podejmuje lekarz.


Gabinet "Aris" wykonuje wszystkie wymienione wyżej zabiego w zależności od stopnia zaawansowania choroby.

Tworzenie stron internetowych - Kreator stron WW