Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego

Kolano jest stawem złożonym. Stabilizują go cztery więzadła: poboczne boczne, poboczne przyśrodkowe, krzyżowe przednie i krzyżowe tylnie.

Przyczyny

Z powodu uwarunkowań anatomicznych oraz biomechanicznych najczęściej ulega zerwaniu więzadło krzyżowe przednie. Dochodzi do tego pod wpływem:
- urazu (biegi, skakanie, wypadki, przeciążenia, poślizgnięcie)
- infekcji bakteryjnej
- zwyrodnień w obrębie stawu
- procesów autoimmunologicznych

Czasami zerwanie jest następstem występowania dysplazji stawów biodrowych. Spowodowane jest to nieprawidłowym ustawianiem bolącej kończyny i tym samym ciągłym przeciążaniem tego więzadła.

Rasy predysponowane do wystąpienia tego schorzenia to przede wszystkim starsze psy ras dużych: labrador retriever, rottweiler, akita, border collie, husky, owczarek niemiecki i mastiff. Jednak występuje ono także u psów małych np. yorkshire terrier oraz u kotów. Czynnikiem predysponującym do wystąpienia choroby jest także nadwaga/otyłość.

Proces nie dotyczy tylko jednego kolana i dość często w krótkim czasie problem pojawia się w drugiej kończynie.

Objawy

Nagła kulawizna, najczęściej bez obciążenia kończyny, nie poddajaca się leczeniu farmakologicznemu. Czasami staw kolanowy ulega obrzękowi oraz lokalnie zwiększa się temperatura tej okolicy. Pies staje się apatyczny, zmniejsza się jego apetyt lub w ogóle nie przyjmuje pokarmu. Jeśli nastąpiło także uszkodznie łąkotki czasami słyszalne jest charakterystyczne klikanie w stawie podczas spacerów.

Rozpoznanie

Na podstawie badania ortopedycznego najczęściej w znieczuleniu ogólnym. Diagnozę można potwierdzić także badaniem RTG, które powinno być uzupełnieniem ww badania.

Leczenie

Zachowawcze, czyli farmakologiczne (podawanie leków) rzadko przynosi rezultat i może prowadzić do postępu zwyrodnienia stawu kolanowego. Czasem daje zadowalające efekty u raz małych.
Obecnie uważa się, że najlepszą formą leczenia jest zabieg chirurgiczny przywracający w krótkim czasie funkcję stawu.

Wyróżnia się zewnątrz- i wewnątrzstawowe techniki stabilizacji stawu kolanowego.

W gabinecie "Aris" stosuje się głównie metodę zewnątrzstawową (LFS). Polega ona na umieszczeniu nici syntetycznej lub specjalnego implantu w obrębie stawu kolanowego w taki sposób aby obcy materiał przejął funkcję więzadła krzyżowego przez okres ok. 2-3 tygodni. Jest to czas potrzebny wytworzenia silnej łącznotkankowej blizny, która ostatecznie stabilizuje tą okolicę. Przez ten okres po zabiegu ruch zwierzęcia jest ograniczony do minimum. Czasem zakładany jest dodatkowo opatrunek sztywny na okres 7- 10 dni. Zabieg jest relatywnie mało inwazyjny.

W niektórych przypadkach wykonujemy stabilizację wewnątrzstawową zastępując zerwane więzadło materiałem własnym pacjenta lub obcym (implant). Jednak są to techniki bardziej inwazyjne i obarczone większą możliwością komplikacji po zabiegu. O rodzaju zabiegu decyduje lekarz.

Zupełnie innym podejściem do tematu rozwiązania problemu zerwania więzadła krzyżowego przedniego charakteryzyje się technika zwana TPLO. Pozwala ona wyeliminować w ogóle potrzebę odtwarzania tego więzadła znosząc siły przesuwające piszczel ku przodowi podczas ruchu. Jednak jest to metoda bardzo inwazyjna, która ma swoich zwolenników i przeciwników. Jak każda... ;) Zainteresowanych odsyłam do artykułu szczegółowego.
 
 
Tworzenie stron internetowych - Kreator stron WW